Google diabetesgr: ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ |ΔΙΑΒΗΤΗΣ-ΔΙΑΤΡΟΦΗ
Από το Blogger.
Latest Post
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Διαβήτης και ακρωτηριασμοί: Υπάρχει πρόληψη;

Written By Alexandros Moumtzis on Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014 | 4:40 π.μ.

Αναγνωρίζεται παγκόσμια, από Διεθνείς Επιστημονικούς Φορείς, ότι ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί μια σύγχρονη πανδημία. Υπολογίζεται ότι το 2030 θα υπάρχουν 530 εκατομμύρια άτομα με Διαβήτη στον κόσμο.



  • Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μια σοβαρή χρόνια νόσος.
  • Αυξάνεται σε αριθμούς με πολύ γρήγορο ρυθμό (330 εκατομμύρια διαβητικοί θα υπάρχουν το 2025 σε όλο τον κόσμο).
  • Θεωρείται η επιδημία του 21ου αιώνα.
Ποιος μπορεί να αρνηθεί τις αλήθειες αυτές που εκφράζονται από τα πιο επίσημα χείλη; (Διαπιστώσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για το Διαβήτη).
Ας εξηγήσουμε τι εννοούμε με τον όρο ‘χρόνια’ νόσος. Δεν τελειώνει ποτέ η θεραπευτική προσπάθεια. Χρειάζεται θεραπευτική αντιμετώπιση για όλη τη ζωή του ατόμου. Το άτομο τροποποιεί τη ζωή του.
 Είναι εφικτή αυτή η αλλαγή στον τρόπο ζωής του; Εξαρτάται από την ικανότητα προσαρμογής του ατόμου. Όμως, είναι αναγκαία και αποτελεσματική. Είναι δηλαδή ο διαβήτης ‘τρόπος ζωής’. Τρόπος ζωής που οδηγεί τα άτομα σε ζωή χωρίς χρόνιες επιπλοκές εφόσον τηρηθούν ορισμένοι κανόνες.
Ωστόσο, οι χρόνιες επιπλοκές εμφανίζονται σε αρκετές περιπτώσεις, ακόμα και σήμερα. Νεφρά, πόδια, καρδιά, αγγεία και μάτια προσβάλλονται.
Οι επιπλοκές από τα πόδια είναι η πιο σοβαρή κατάσταση και προκαλούν το φόβο των ασθενών. Είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμούς των κάτω άκρων. Οι ακρωτηριασμοί κάτω άκρων συμβαίνουν με ρυθμό ανησυχητικό, δηλαδή κάθε 30 δευτερόλεπτα γίνεται ένας ακρωτηριασμός παγκόσμια, με άλλα λόγια ένα σκέλος κάποιου συνανθρώπου μας χάνεται κάθε 30 δευτερόλεπτα στον κόσμο εξαιτίας του διαβήτη.
Είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε την αλήθεια αυτή ως άτομα, ως φορείς ή οργανωμένη κοινωνία, χωρίς να συγκλονισθούμε;
Η παγκόσμια ιατρική κοινότητα έχει συνειδητοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια το πρόβλημα των ακρωτηριασμών. Οι συστάσεις για ανάληψη δράσης σε εθνικό επίπεδο επαναλαμβάνονται συνεχώς. Οι διεθνείς οργανώσεις Υγείας είδαν τη βελτίωση της κατάστασης όπου εφαρμόσθηκαν σε συλλογικό επίπεδο προγράμματα πρόληψης.
Τα αποτελέσματα ήταν ευνοϊκά, δηαδή μειώθηκαν οι ακρωτηριασμοί σε μεγάλο βαθμό. Ανάλογα ευεργετικά αποτελέσματα αναμένονται από όλα τα προγράμματα πρόληψης που αναπτύσσονται σε εθνικό επίπεδο.
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας σε συνεργασία με τη Διεθνή Ομοσπονδία του Διαβήτη έχουν καταλήξει όμως και σε πρακτικές συμβουλές για τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη, δηλαδή με ποιον τρόπο πρέπει να προσέχουν τα πόδια τους. Οι οδηγίες αυτές έχουν κοινοποιηθεί σε πολλές χώρες μεταφρασμένες.
Αναφέρονται άμεσα στα άτομα με Διαβήτη. Ειδικότερα, τονίζουν ότι είναι ανάγκη να γνωρίζουν πως το πόδι που δεν ‘πονά’ δεν είναι αναγκαστικά και υγιές. Μπορεί να μην ‘αισθάνεται τον πόνο’ διότι έχει μια επιπλοκή που λέγεται νευροπάθεια.
Επομένως, είναι ανώφελο να περιμένει κανείς την εμφάνιση συμπτωμάτων, δηλαδή μουδιασμάτων, καψίματος, πόνου κ.λ.π για να προσέξει τα πόδια του. Μόνο 50% του διαβητικού πληθυσμού έχουν ανάλογα συμπτώματα. Στους υπόλοιπους η βλάβη γίνεται χωρίς να δώσει προειδοποιητικά σημεία.
Καταργείται λοιπόν η προστατευτική αίσθηση του πόνου και τότε οι μικροτραυματισμοί δεν γίνονται αντιληπτοί. Δημιουργούνται πληγές στα πόδια που θεωρούνται σαν ένα στάδιο πριν τον ακρωτηριασμό.
Ωστόσο, και η παραπέρα ορθολογική αντιμετώπιση των ελκών στα πόδια απομακρύνει το ενδεχόμενο ακρωτηριασμού.
Αντιμετώπιση – Ειδικές Συμβουλές

Έλεγχος των ποδιών κάθε βράδυ
Η παραμικρή αλλαγή χρώματος ή εμφάνιση μικρού τραυματισμού πρέπει να οδηγήσει στον γιατρό.
  • Αλλαγή χρώματος στα πόδια ή στα δάχτυλα.
    Συνήθως γίνονται πιο σκούρα ή πιο κόκκινα. Άλλοτε είναι κρύα. Άλλοτε ζεστά. Στην πρώτη περίπτωση, η άμεση ενημέρωση του γιατρού είναι απαραίτητη, διότι πιθανόν να ενυπάρχει αγγειακή βλάβη στα πόδια. Εάν είναι θερμά με κόκκινο χρώμα η παρουσία φλεγμονής είναι πολύ πιθανή. Ανάλογο μέτρο στην περίπτωση αυτή είναι η ενημέρωση του θεράποντος γιατρού. Επίσκεψη σε εξειδικευμένο κέντρο μπορεί να ακολουθήσει μετά τις πρώτες ιατρικές συμβουλές.
  • Εμφάνιση μικρών τραυμάτων
    Συνήθως εμφανίζονται στο πέλμα και είναι αναγκαία η βοήθεια από άλλο πρόσωπο για να τους εντοπίσουμε. Η χρήση καθρέπτη για να δούμε την κάτω επιφάνεια του ποδιού (πέλμα) είναι συχνά απαραίτητη.
Να μην ξεχνάμε ότι στους τραυματισμούς που δεν γίνονται αντιληπτοί περιλαμβάνονται και όσοι προκαλούνται από θερμότητα π.χ. θερμοφόρες στα πόδια, η προσπάθεια να ‘ζεσταθούν’ τα πόδια κοντά στο τζάκι ή στο καλοριφέρ. Απαγορεύεται λοιπόν να χρησιμοποιούνται τα μέσα αυτά (θερμοφόρες κ.λ.π.) για να αντιμετωπιστούν τα ‘κρύα’ πόδια.
Οφείλουμε να προσέξουμε επίσης τον τραυματισμό των ποδιών από χειρισμούς του ίδιου ατόμου ή άλλων π.χ. ‘κόψιμο’ νυχιών. Ο κατάλληλος τρόπος είναι να κόβονται ίσια με το δέρμα, δηλαδή να μην υπάρχουν αιχμές. Περιποίηση νυχιών λοιπόν από άτομο ειδικά εκπαιδευμένο, που να γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του διαβητικού ατόμου.
Σε αρκετές περιπτώσεις οι μικροτραυματισμοί οφείλονται σε ακατάλληλα παπούτσια π.χ. με έντονες εσωτερικές ραφές ή σχισίματα του εσωτερικού τους. Συχνότερα όμως συμβαίνουν τραύματα στα πόδια από αντικείμενα που βρίσκονται μέσα στα παπούτσια π.χ.
μικρές πέτρες, βελόνες κ.λ.π. και δεν έγιναν αντιληπτά από τα ‘αναίσθητα’ πόδια. Και στις δύο περιπτώσεις: έλεγχος των υποδημάτων κάθε βράδυ.
Γενικότερη συμβουλή για την αποφυγή μικροτραυματισμών στα πόδια: Ποτέ δεν βαδίζει το άτομο με Διαβήτη ‘ξυπόλητο’, ούτε στη θάλασσα. Πάντα προφυλάσσουμε τα πόδια με παντόφλες, σαγιονάρες κλπ.
Αναφέραμε παραπάνω ότι το πόδι του διαβητικού ασθενούς που δεν πονάει δεν σημαίνει ότι είναι υγιές.
Το αντίθετο ισχύει; Δηλαδή όταν πονάει ένα πόδι (σουβλιές, μουδιάσματα, κάψιμο και πόνος μαζί κ.λ.π) είναι σημάδι υγείας; Δυστυχώς όχι. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Θέλει εκτίμηση από άτομο του ιατρικού χώρου, εξειδικευμένο.
Μπορεί και οι πόνοι αυτοί να προέρχονται από πόδι με νευροπάθεια.
 Άλλο είδος πόνου που βάζει σε σκέψη είναι αυτός που εμφανίζεται στις κνήμες όταν περπατάμε και υποχωρεί όταν ξεκουραζόμαστε. Πιθανή η βλάβη των αγγείων που τροφοδοτούν με αίμα και θρεπτικά συστατικά το κάτω άκρο. Πρόληψη και σ΄ αυτήν την περίπτωση: Άμεση επίσκεψη στο θεράποντα γιατρό και μόνο.
Όλα τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα ‘ΌΧΙ’. Όσο προσέχουν να έχουν καλά σάκχαρα και ελέγχουν συχνά τα πόδια τους μειώνουν πολύ τις πιθανότητες για τέτοια προβλήματα.
Άτομα με μεγάλη ηλικία και μεγάλη διάρκεια Διαβήτη πρέπει να προσέχουν ιδιαίτερα.
Υπάρχει και ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό μέσο για να ανακαλύπτουν τα άτομα με Διαβήτη ενδεχόμενη βλάβη των ποδιών τους. Είναι ένα αυτοκόλλητο. Τοποθετείται στα πόδια και σε 10 λεπτά της ώρας δείχνει εάν ένα πόδι έχει πρόβλημα με νευροπάθεια ή όχι.
Απλό τεστ, μπορεί να γίνει από κάθε άτομο με Διαβήτη (Neuropad). Συνιστάται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Στην πατρίδα μας χορηγείται από τα περισσότερα Ασφαλιστικά Ταμεία.
Φροντίδα στα πόδια λοιπόν.
Είναι ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε τους ακρωτηριασμούς των κάτω άκρων.
Ας προσέξει όλη η οικογένεια το πόδι του ατόμου με σακχαρώδη διαβήτη.
Τα προβλήματα αποφεύγονται με τον τρόπο αυτό.

Μανές Χρήστος
Παθολόγος

Γαστρεντερίτιδα και παιδιά

Written By Alexandros Moumtzis on Τρίτη, 10 Απριλίου 2012 | 10:42 μ.μ.


H γαστρεντερίτιδα μπορεί να  οφείλεται είτε σε ιούς είτε σε μικρόβια, η κλινική εκδήλωση της  μπορεί να παρουσιάζει ναυτία , έμετο, διάρροια, κοιλιακό πόνο, πυρετός, πονοκέφαλο, κακουχία κλπ. Ως διάρροια καθορίζονται 3 ή περισσότερες διαρροικές κενώσεις ημερησίως ( χαλαρές, υδαρείς ή βλεννώδεις με ή χωρίς πρόσμιξη αίματος).Τα μικρά  παιδιά συνήθως  είναι ευάλωτα στη γαστρεντερίτιδα.

Επειδή η γαστρεντερίτιδα προκαλεί ναυτία ,εμετό ,ή και διάρροια αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μικρή ποσότητα τροφής να παραμένει στο γαστρεντερικό κατά συνέπεια έχουμε έλλειμμα ενέργειας (θερμίδων) και  θρεπτικών συστατικών , με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται χαμηλές τιμές σακχάρου. Στη περίπτωση αύτη θα πρέπει να μειώσουμε τη ποσότητα της χορηγούμενης ινσουλίνης, με σκοπό την αποτροπή της υπογλυκαιμίας. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι στη περίπτωση της γαστρεντερίτιδας έχουμε  πτώση των τιμών της γλυκόζης του αίματος, σε αντίθεση με τη περίπτωση ασθενειών όπως το κρυολόγημα.

Η μείωση στη ποσότητα της χορηγούμενης ινσουλίνης μπορεί και να παραταθεί και για χρονικό διάστημα 1-2 εβδομάδες,  μετά το πέρας της γαστρεντερίτιδας μιας που στο χρονικό αυτό διάστημα ο οργανισμός ,παρουσιάζει  αύξηση  στην  ευαισθησία στην ινσουλίνη . Στις χαμηλές τιμές σακχάρου κατά τη διάρκεια της γαστρεντερίτιδας συμβάλει και το γεγονός ότι παρουσιάζεται αύξηση του χρόνου της γαστρικής κένωσης.

Η μείωση της δόσης ινσουλίνης έχει προσωπικό χαρακτήρα και μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ του 20 -50% της συνολικής ημερήσιας δόσης .

Στη περίπτωση της γαστρεντερίτιδας επιτρέπεται η κατανάλωση  αναψυκτικών με ζάχαρη , ή νερό με ζάχαρη όπως και η κατανάλωση χυμών σε μικρές όμως ποσότητες  γιατί μπορεί να προκαλέσουν και ναυτία αλλά και η μεγάλη ποσότητα ζάχαρης μπορεί να εκτινάξει τη τιμή της γλυκόζης του αίματος ,αλλά ταυτόχρονα να εντείνει τη διάρροια. Η κατανάλωση γάλακτος ή και γαλακτοκομικών προϊόντων και ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά που παρουσιάζουν και διάρροια  θα πρέπει να αποτρέπεται  και μετά το πέρας της γαστρεντερίτιδας (1-2 εβδομάδες). Πολλά παιδιά  με γαστρεντερίτιδα η κατανάλωση τροφής μειώνεται σημαντικά αν λοιπόν το γάλα περιέχεται στις τροφές που θέλει το παιδί ο μονός τρόπος είναι να το αραιώσουμε με νερό  πολύ  και ας ελπίσουμε ότι θα γίνει αποδεκτό.

Στη περίπτωση της γαστρεντερίτιδας η κατανάλωση τροφίμων πλούσια σε φυτικές ίνες δεν είναι καλή επιλογή, στη περίπτωση αυτή είναι καλό να καταναλώνουμε επεξεργασμένους και απλούς υδατάνθρακες ώστε να μην  κουράσουμε το γαστρεντερικό σύστημα που προσπαθεί να  αναρρώσει.

Βρασμένο ρύζι (λαπάς), φιδές, αναψυκτικά τύπου cola ή σόδα (όχι πορτοκαλάδες, λεμονάδες κ.λ.π.), τσάι με λεμόνι, κοτόπουλο βραστό (στήθος χωρίς πέτσα), μακαρόνια άσπρα, ψάρια (άπαχα, βραστά ή ψητά), κράκερς, βραστό αυγό, κατά προτίμηση με τη σειρά που αναφέρονται.

Τα παλαιοτέρα χρόνια εφαρμοζόταν  για την αντιμετώπιση της γαστρεντερίτιδας  βραστό ψάρι , ρύζι και ψωμί του τοστ  , δίαιτα αυτή εγκαταλείφτηκε μιας που είναι περιοριστική ,αφού πολλά άτομα δεν προτιμούν το ψάρι ,αλλά η αντικατάσταση του με κοτόπουλο αποτελεί μια αρκετά καλή επιλογή  .

Ας μην ξεχνάμε ότι  οι διάρροιες και οι εμετοί προκαλούν αφυδάτωση. Πρωταρχικό ρόλο λοιπόν παίζει η ενυδάτωση του ασθενούς, από το στόμα.

Μεγάλη προσοχή ! Αν τα συμπτώματα που έχουμε είναι ναυτία και εμετός  δεν θα πρέπει να θεώρει πιθανή γαστρεντερίτιδα . Αν παρουσιαστούν υψηλές τιμές γλυκόζης και παρουσία κετονών σε μεγάλο αριθμό  ,αμέσως θα πρέπει να έρθει στο μυαλό μας  έλλειψη ινσουλίνης  και διαβητική κετοοξέωση.  Ακόμη και στη περίπτωση της γαστρεντερίτιδας μπορεί να παρουσιαστεί μικρός ως μέτριος αριθμός κετονών ,αλλά πρόκειται για κετόνες νηστείας .

Γαστρεντερίτιδα σε παιδιά  τι θα πρέπει να προσέξουμε

Πρόκειται πράγματι για γαστρεντερίτιδα; Έχουμε ναυτία ,εμετό ,διάρροια και χαμηλή τιμή σακχάρου;

  • Εάν για πρώτη φορά το παιδί παρουσιάζει γαστρεντερίτιδα μετά τη διάγνωση του διαβήτη η καλύτερη κίνηση θα ήταν είτε να ενημερώσετε αμέσως τον ιατρό σας, είτε να μεταβείτε σε νοσοκομείο τα παιδιά είναι πολύ ευάλωτα στην αφυδάτωση  και  μπορεί να χρειαστεί  ενδοφλέβια χορήγηση ινσουλίνης και υγρών .
  • Δώστε στο παιδί  να πιει υγρά που περιέχουν ζάχαρη  και όχι ποτά με γλυκαντικές ουσίες ,στη περίπτωση αυτή χρειαζόμαστε τους υδατάνθρακες , όπως προαναφέραμε , νερό με ζάχαρη ,τσάι με ζάχαρη ,χυμός  ενεργειακά ποτά του εμπορίου , καταγράψτε τη ποσότητα που χορηγήσατε. Δεν είναι ανάγκη να δίνεται μεγάλη ποσότητα υγρών  , αντιθέτως είναι προτιμότερο να δώσετε στο παιδί να πιει ανά 10 με 15 λεπτά γουλιές (μικρή ποσότητα). Εάν το παιδί έχει κάνει ήδη εμετό ή έχει ναυτία δώστε του να πιει.
  • Προσπαθήστε να λάβει το παιδί τροφή με το τρόπο αυτό θα λάβει  την απαιτουμένη ενέργεια,  έτσι ώστε να αποτραπεί η δημιουργία κετονών νηστείας . Σε ενήλικα η λήψη 45 -50 γρ υδατανθράκων ανά 3-4 ώρες μπορεί να αποτρέψει τη δημιουργία κετονών.
  • Οι  μετρήσεις του σακχάρου θα πρέπει  να γίνονται αν ώρα υπό το φόβο υπογλυκαιμίας και η μέτρηση των κετονών 1-2 ώρες.
  • Εάν παρατηρείται παρατεταμένη χαμηλή τιμή γλυκόζης  τότε  μπορούμε να χορηγήσουμε πολύ μικρή δόση γλυκαγόνης .

  • Θα πρέπει να μειώσετε τη ποσότητα της χορηγούμενης ινσουλίνης  . Στη περίπτωση που το παιδί είναι σε θεραπεία με 2 ενέσεις ινσουλίνης ( short+intermediate) μειώστε αρχικά τη ποσότητα της short , αφού έχουμε   περιορισμένη λήψη τροφής , μπορεί όμως να απαιτηθεί και μείωση στη συνέχεια και στο ποσό της  βασικής χορηγούμενης ινσουλίνης .
Μουμτζής Αλέξανδρος
Ιατρός ενδοκρινολόγος ειδικός εφαρμογών διαιτητικής

Διαβητική νεφροπάθεια



Διαβητική νεφροπάθεια είναι η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας που οφείλεται στο σακχαρώδη διαβήτη και που εκδηλώνεται κλινικά με λευκωματουρία αρκετά χρόνια συνήθως μετά την έναρξη της υπεργλυκαιμίας. Η πρωιμότερη κλινική ένδειξη διαβητικής νεφροπάθειας είναι η εμφάνιση μικρής ποσότηταςλευκωματίνης (αλβουμίνης) στα ούρα (απέκκριση αλβουμίνης 30mg/24ωροή 20μg/min σε 4ωρη ή 8ωρη συλλογή, ή 30mg αλβουμίνης/g κρεατινίνης σε τυχαίο δείγμα ούρων). Ειδικότερα, ως μικρολευκωματινουρία(ήμικροαλβουμινουρία) οριοθετείται η απέκκριση αλβουμίνης 30-300mg/24ωρο ή 20-200 μg/min ή 30-300 mg αλβουμίνης/g κρεατινίνης σε τυχαίο δείγμαούρων. Όταν η απέκκριση αλβουμίνης υπερβαίνει τα όρια αυτά, γίνεται λόγος για μακρολευκωματινουρία ή ακριβέστερα για λευκωματουρία (που αντιστοιχεί σε απέκκριση συνολικού λευκώματος στα ούρα

>500mg/24ωρο). Οι κατηγορίες της λευκωματινουρίας παρατίθενται στον πίνακα.

Η αθροιστική επίπτωση(cumulative incidence) της διαβητικής νεφροπάθειας και για τους δύο τύπους διαβήτη είναι περίπου 30%-35%. Στο διαβήτη τύπου І μικροαλβουμινουρία μπορεί να εμφανιστεί μετά από διάρκεια νόσου τουλάχιστον 10 ετών, ενώ ο επιπολασμός (prevalence) σχετίζεται με τη διάρκεια του διαβήτη και μπορεί να φθάσει στο 40%-50%μετά από 30 χρόνια νόσου. Αν στο στάδιο της επιμένουσας μικροαλβουμινουρίας δεν επιτελεσθούν ιδιαίτερες θεραπευτικές παρεμβάσεις, αναπτύσσεται πρωτεϊνουρία στο 80% των ασθενών με διαβήτη τύπου І αφού παρέλθει επιπλέον διάστημα 10-15 ετών, ώστε ένα ποσοστό 25% των ασθενών με διαβήτη τύπου І αναπτύσσει τελικά πρωτεϊνουρία μετά την πάροδο 25 ετών της νόσου. Το 50% των ασθενών με διαβήτη τύπου І και έκδηλη νεφροπάθεια αναπτύσσει χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου εντός 10 ετών και ένα ποσοστό 75% μέσα σε 20 χρόνια.

Σε ασθενείς της καυκάσιας φυλής με διαβήτη τύπου ІІ, η πορεία της διαβητικής νεφροπάθειας είναι παρόμοια με αυτήν του τύπου І, με τη διαφορά ότι η επιμένουσα μικροαλβουμινουρία μπορεί να είναι παρούσα ακόμη και κατά τη διάγνωση του διαβήτη σε ποσοστό10%-48%, γεγονός που αντανακλά την προϋπαρξη διαβήτη αρκετό χρόνο πριν την διάγνωση και μαρτυρεί την ύπαρξη μη επανορθώσιμης νεφρικής βλάβης. Ο επιπολασμός της μικροαλβουμινουρίας στο διαβήτη τύπου ІІ είναι10%-42% ανάλογα με την επιλογή του πληθυσμού και την εθνότητα. Υψηλότερες συχνότητες αναφέρονται στους Ασιάτες, τους Pima Indians, τους 
Αφροαμερικανούς και τους κατοίκους των νησιών Maori και Ειρηνικού, συγκριτικά με τους Ευρωπαίους ασθενείς. Η σχέση μικροαλβουμινουρίας και διάρκειας διαβήτη δεν είναι τόσο ισχυρή όσο και στο διαβήτη τύπου І. Χωρίς θεραπεία, το 20%-40% των ασθενών με μικροαλβουμινουρία και διαβήτη τύπου ІІ εξελίσσεται σε έκδηλη νεφροπάθεια, αλλά από αυτούς μόνο το 20% περίπου θα καταλήξει σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Μετά από 20 χρόνια νόσου η αθροιστική επίπτωση της πρωτεϊνουρίας είναι 27%, δηλαδή παρόμοια με αυτήν του τύπου І.
Η γενετική προδιάθεση, η εθνότητα του ασθενούς, το θετικό ατομικό και οικογενειακό ιστορικό για υπέρταση και η παρουσία καρδιαγγειακής νόσου στο οικογενειακό ιστορικό, η διάρκεια του διαβήτη, το κάπνισμα και ο βαθμός του γλυκαιμικού ελέγχου αποτελούν τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβητικής νεφροπάθειας.


Κατηγορία
24ωρη συλλογή
(mg/24ωρο)
Χρονομετρημένη νυχτερινή συλλογή (μg/min)
Σχέση λευκωματίνης/κρεατινίνης σε τυχαίοδείγμα

ούρων (mg/g)
Φυσιολογική                                        <30                                        <20                                        <30
<30
<20
<30
Μικρολευκωματινουρία
30-300
20-200
30-300
Κλινική λευκωματουρία (πρωτεϊνουρία)
>300
>200
>300


Από τη στιγμή εμφάνισης της μικρολευκωματινουρίας η εξέλιξη της νόσου γίνεται βαθμιαία και χωρίς κανένα προειδοποιητικό σύμπτωμα μέχρις ότου ο ασθενής φθάσει σε προχωρημένο (κλινικά έκδηλης νεφροπάθειας ή κλινικής πρωτεϊνουρίας). Κατά τον Mogensen παρατηρούνται τα εξής στάδια στο διαβήτητύπου І:

Στάδιο υπερδιήθησης: Κατά το στάδιο αυτό υφίστανται ενδείξεις υπερλειτουργίας των νεφρών, με χαρακτηριστικά την αυξημένη σπειραματική διήθηση (GFR) από τις φυσιολογικές τιμές 80-120ml/min σε 140-160ml/min και το αυξημένο μέγεθος των
νεφρών. Το στάδιο αυτό είναι σύγχρονο με τη διάγνωση του διαβήτη και διαρκεί περίπου δύο χρόνια.
‘’Σιωπηλό στάδιο’’: Το στάδιο αυτό σηματοδοτείται από την πρώτη εμφάνιση παθολογοανατομικών αλλοιώσεων στις νεφρικές βιοψίες, δηλαδήτην πάχυνση της βασικής μεμβράνης και τη διάταση του μεσαγγείου. Δεν υπάρχουν κλινικές εκδηλώσεις, γι’ αυτό και περιγράφεται ως σιωπηλό, ενώ η σπειραματική διήθησηκαι το μέγεθος των νεφρών παραμένουν αυξημένα. Τα δύο πρώτα στάδια θεωρούνται αναστρέψιμα με την καλή ρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη.
Στάδιο αρχόμενης νεφροπάθειας: Το στάδιο αυτό χαρακτηρίζεται από δύο φάσεις ανάλογα με την απέκκριση της λευκωματίνης στα ούρα και διαρκεί περίπου 10-20 χρόνια. Στην πρώιμη φάση αυτού του σταδίου η μικρολευκωματινουρία είναι της τάξης των 20-70μg/min και η αρτηριακή πίεση φυσιολογική ή λίγο αυξημένη. Στην όψιμη φάση η απέκκριση λευκωματίνης στα ούρα (70-200μg/min) και αναπτύσσεται σταθερά υπέρταση. Η άριστη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη αλλά περισσότερο η ρύθμιση της αρτηριακής υπέρτασης με σκοπό τη μείωση και της ενδοσπειραματικής υπέρτασης, θεωρούνται πρωταρχικής σημασίας για την επιβράδυνση της έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας στο στάδιο αυτό.
Στάδιο κλινικά έκδηλης νεφροπάθειας (κλινικής πρωτεϊνουρίας): Το κύριο χαρακτηριστικό του σταδίου αυτού είναι η μακρολευκωματινουρία ή λευκωματινουρία (δηλαδή η απέκκριση στα ούρα λευκωματίνης >200μg/min ή
>300mg/24ωρο και συνολικής ποσότητας λευκώματος 500 mg/24ωρο). Στο στάδιο αυτό η γενικλ η εξέταση ούρων είναι συνήθως θετική για την ύπαρξη λευκώματος, το οποίο ανιχνεύεται στα ούρα με τις ειδικές ταινίες του εμπορίου. Διακρίνονται δύο εξελικτικές φάσεις: η πρώιμη φάση που χαρακτηρίζεται από διαλείπουσα λευκωματουρία και αρχόμενη ελάττωση της σπειραματικής διήθησης και η όψιμη ή προχωρημένη φάση, όπου η λευκωματουρία είναι σταθερή και αυξάνει προοδευτικά, υπάρχει μεγαλύτερη έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας (μεγαλύτερη ελάττωση της σπειραματικής διήθησης), ενώ παράλληλα αναπτύσσεται και υπέρταση. Από την εμφάνιση της σταθερής λευκωματουρίας μέχρι το τελικό στάδιο της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας (ΧΝΑ), αν οι ασθενείς δεν αντιμετωπιστούν με την κατάλληλη αγωγή, μεσολαβούν περίπου 10 χρόνια. Η σπειραματική διήθηση φθίνει κατά μέσον όρο 8-12 ml/min/έτος, ενώ επιβαρυντικό ρόλο διαδραματίζει η σοβαρότητα της συνυπάρχουσας αρτηριακής υπέρτασης. Στο στάδιο αυτό συχνή είναι η εμφάνιση επιπλοκών, με υπερηχοκαρδιογραφικά ευρήματα αριστερήςκαρδιακής υπερτροφίας,
υπερχοληστερολαιμία, αμφιβληστροειδοπάθεια με πορεία παράλληλη κατά κανόνα με τη νεφροπάθεια, περιφερική και αυτόνομη νευροπάθεια με περιφερική αγγειακή νόσο ή και στεφανιαία νόσο. Σημειώνεται ότι πολύ περισσότεροι ασθενείς με διαβήτη τύπου ІІ μπορεί να πεθάνουν πρώιμα από καρδιαγγειακά νοσήματα πριν προλάβουν να φθάσουν στο τελικό στάδιο της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας. Η αντιμετώπιση της υπέρτασης με δύο ή περισσότερα αντιυπερτασικά, κατέχει πρωταρχικό ρόλο στο στάδιο αυτό, με τη γλυκαιμική ρύθμιση να βρίσκεται σε δευτερεύουσα θέση.
Στάδιο χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας(ΧΝΑ): Στο τελικό στάδιο ΧΝΑ ο ασθενής χρειάζεται θεραπεία υποκατάστασης της νεφρικής λειτουργίας ή μεταμόσχευση.
Όπως προαναφέρθηκε, η μικρολευκωματινουρία είναι παρούσα στο 10%-42% των ασθενών με διαβήτητύπου ІІ κατά τη διάγνωση, καθώς η νόσος ενδέχεται να προϋπάρχει σιωπηλά από χρόνια. Για το λόγο αυτό συνιστάται ο έλεγχος της λευκωματίνης των ούρων να γίνεται κατά τη αρχική διάγνωση του διαβήτη, καθώς και η επανάληψη της μέτρησης κάθε χρόνο, αν η τιμή της λευκωματίνης εμπίπτει στα φυσιολογικά πλαίσια.
Όσον αφορά στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου І, συνιστάται ο προσδιορισμός της λευκωματίνης των ούρων να γίνεται μετά πάροδο 5ετίας από την έναρξη της νόσου, καθώς μικροαλβουμινουρία σπάνια αναπτύσσεται σε διαβήτη μικρότερης διάρκειας, και να επαναλαμβάνεται κατόπιν κάθε χρόνο,εφ’ όσον η λευκωματίνητων ούρων είναι φυσιολογική. Σε περίπτωση θετικού για μικρολευκωματινουρία δείγνατος ούρων και λαμβανομένης υπόψη της από μέρα σε μέρα διακύμανσης των τιμών της λευκωματίνης των ούρων, συνιστάται ο προσδιορισμός της να επαναληφθεί άλλες δύο φορές σε μεσοδιάστημα 3-6 μηνών. Μικρολευκωματινουρία επιβεβαιώνεται εφ’όσον βρεθούν θετικά τα δύο τουλάχιστον δείγματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι, η απορρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη, οι ουρολοιμώξεις, η μη ελεγχόμενη αρτηριακή υπέρταση, η καρδιακή ανεπάρκεια, εμπύρετες καταστάσεις, η μυϊκή άσκηση, η εγκυμοσύνη, η αυξημένη πρόσληψη πρωτεΐνης στην διατροφή μπορούν να προκαλέσουν παροδικά αύξησητης απέκκρισης της λευκωματίνης στα ούρα ή και λευκωματουρία. Νεφροπάθειες άλλης αιτιολογίας, αν και σπάνιες, όπως αγγειίτιδες, νοσήματα του κολλαγόνου, σπειραματονεφρίτιδες, πολλαπλούν μυέλωμα, μονοκλωνικές γαμμαπάθειες που συνοδεύουν ενδεχομένως άλλα νοσήματα, πρέπει να συνυπολογίζονται, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που υπάρχει απότομη επιδείνωσητης νεφρικής λειτουργίας και της λευκωματουρίας, χωρίς προφανές αίτιο. Στα πλαίσια αυτά συνιστώνται συμπληρωματικές εξετάσεις όπως ο έλεγχος της ΤΚΕ, CRP,
ανοσολογικός       έλεγχος (Ra-test, ANA, anti-DNA, ηλεκτροφόρηση λευκωμάτων, ποσοτικός προσδιορισμός ανοσοσφαιρινών). Συνεπώς, εφιστάται η προσοχή,ανάλογα με ειδικές ενδείξεις, στον αποκλεισμό ή στην αντιμετώπιση των υπολοίπων, εκτός του διαβήτη, αιτίων μικρολευκωματινουρίας/ λευκωματουρίας που προαναφέρθηκαν, εφόσον υπάρχει η υποψία, πριν αποδοθεί η κατάσταση αυτή στο    σακχαρώδη διαβήτη. Η συνύπαρξη διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας ισχυροποιεί την πιθανότητα η νεφροπάθεια να είναι διαβητικής αιτιολογίας.
Η εντατική ρύθμιση του διαβήτη με στόχο την επίτευξη τιμών γλυκόζης εγγύτερα στις φυσιολογικές τιμές, υπέδειξε σε μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες ότι επιβραδύνει την έναρξη της μικροαλβουμινουρίας και την εξέλιξή της σε μακροαλβουμινουρία, τόσο σε ασθενείς με διαβήτη τύπου І (μελέτη DCCT) όσο και σε ασθενείς με διαβήτη τύπου ІІ (μελέτη UKPDS). Η εντατικοποίηση της ρύθμισης είτε με αντιδιαβητικά δισκία είτε με ινσουλίνη έχει πρωτεύοντα ρόλο στα δύο πρώτα στάδια της νόσου με δυνατότητα πλήρους αναστροφής των βλαβών. Στα υπόλοιπα στάδια η ρύθμιση του σακχάρου έχει δευτερεύουσα σημασία, ενώ πρωταρχικόςστόχος είναι η ρύθμισητ ης αρτηριακής υπέρτασης.

Δημοφιλή Άρθρα

Η ιστοσελίδα δεν είναι υπεύθυνη για το περιεχόμενο των εξωτερικών συνδέσεων ,είτε των διαφημισεων που περιέχει.
 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2013. diabetesgr - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger