Google 06/01/2012 - 07/01/2012 | diabetesgr
Από το Blogger.
Latest Post

νέα επιδημιολογικά δεδομένα για την ασφάλεια της ινσουλίνης glargine

Written By Alexandros Moumtzis on Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012 | 9:53 μ.μ.

Σημαντικές ανακοινώσεις της Sanofi παρουσιάστηκαν στο 72ο Ετήσιο Συνέδριο της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας για τις μελέτες ORIGIN, EASIE, GetGoalDuo και GetGoal-L καθώς και νέα επιδημιολογικά δεδομένα για την ασφάλεια της ινσουλίνης glargine.
Στο πλαίσιο του 72ου Ετήσιου Συνεδρίου της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας, το οποίο διεξήχθη πρόσφατα στην Φιλαδέλφεια, η Sanofi ανακοίνωσε θετικά αποτελέσματα για τις μελέτες ORIGIN, EASIE, GetGoal Duo και GetGoal-L, οι οποίες διεξήχθησαν για την αξιολόγηση δύο φαρμάκων της, της ινσουλίνης glargine και της λιξισενατίδης, καθώς και νέα επιδημιολογικά δεδομένα για την ασφάλεια της ινσουλίνης glargine .
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της κλινικής μελέτης-ορόσημο ORIGIN (Outcome Reduction with Initial Glargine Intervention) η ινσουλίνη glargine (ενέσιμη ινσουλίνη glargine [rDNA προέλευσης]) δεν είχε καμία στατιστικά σημαντική θετική ή αρνητική επίπτωση σε καρδιοαγγειακά συμβάματα σε σύγκριση με την τυπική θεραπευτική αγωγή κατά τη διάρκεια του χρόνου παρακολούθησης της μελέτης. Τα αποτελέσματα επίσης έδειξαν ότι η ινσουλίνη glargine καθυστέρησε την εξέλιξη από προ-διαβητικό στάδιο σε διαβήτη τύπου 2 και ότι δεν υπήρξε καμία συσχέτιση μεταξύ της χρήσης ινσουλίνης glargine και τυχόν αυξανόμενου κινδύνου για οποιονδήποτε τύπο καρκίνου.
Ο Καθηγητής Δρ. Hertzel Gerstein, από το McMaster University στο Χάμιλτον του Οντάριο του Καναδά και κύριος ερευνητής της κλινικής μελέτης ORIGIN σχολίασε σχετικά: “Πλέον γνωρίζουμε περισσότερα για την ινσουλίνη glargine, απ’ ό,τι για οποιοδήποτε άλλο φάρμακο στον σακχαρώδη διαβήτη, σχετικά με τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του στην υγεία γενικότερα. Συγκεκριμένα, διατηρεί εξαιρετικό γλυκαιμικό έλεγχο, καθυστερεί την εξέλιξη της διαταραχής του μεταβολισμού γλυκόζης και δεν παρουσιάζει μακροχρόνιες σοβαρές επιπλοκές. Επιπλέον, αυτή η μελέτη, που σχεδιάστηκε και διεξήχθη από ακαδημαϊκούς, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα συνεργασίας ανάμεσα στη φαρμακευτική βιομηχανία και τον ακαδημαϊκό κόσμο.”
Επίσης πολύ σημαντικά ήταν τα νέα αποτελέσματα ενός μεγάλης κλίμακας επιδημιολογικού προγράμματος, που διενεργείται από ανεξάρτητους ερευνητές σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης, στο κέντρο Kaiser Permanente στη Βόρεια και Νότια Καλιφόρνια και στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στις ΗΠΑ, τα οποία παρέχουν πρόσθετα στοιχεία σχετικά με την τυχόν συσχέτιση αυξημένου κινδύνου εμφάνισης καρκίνου σε ανθρώπους με διαβήτη που λάμβαναν ινσουλίνη glargine [rDNA προέλευσης]), σε σύγκριση με όσους λάμβαναν άλλου τύπου ινσουλίνη. Τα νέα αυτά αποτελέσματα ενισχύουν το αναγνωρισμένο προφίλ ασφάλειας ινσουλίνηs glargine συμπληρώνοντας την υφιστάμενη πληθώρα δεδομένων που είναι ήδη διαθέσιμα1, και τα οποία προέρχονται από περισσότερους από 80.000 ασθενείς ενταγμένους σε κλινικές μελέτες και πάνω από 47 εκατομμύρια ανθρωπο-έτη2 έκθεσης σε θεραπεία με ινσουλίνη glargine.

Όπως δήλωσε ο Jean-Pierre Lehner, Senior Vice President, Chief Medical Officer της Sanofi “Η Sanofiκαλωσορίζει τα αποτελέσματα των επιδημιολογικών μελετών της Βόρειας Ευρώπης και των ΗΠΑ που παρέχουν επιπρόσθετη υποστήριξη στην ασφάλεια της ινσουλίνηs glargineΑυτά ταευρήματα διαβεβαιώνουν για το προφίλ ασφάλειας της ινσουλίνης glargine τους Επαγγελματίες Υγείας, τα άτομα με διαβήτη και όσους τους παρέχουν κάθε μορφής φροντίδα.”

Ο κύριος ερευνητής Peter Boyle, PhD, Πρόεδρος του Διεθνούς Ερευνητικού Ινστιτούτου Προληψης (iPRI), στη Λυών της Γαλλίας, δήλωσε: “Αυτά τα ευρήματα παρέχουν πρόσθετα στοιχεία ότι η ινσουλίνη glargine δεν αυξάνει τον κίνδυνο για την εμφάνιση καρκίνου. Τα αποτελέσματααυτής της μελέτης είναι καθησυχαστικά από την πλευρά του ασθενή αλλά και του θεράποντος ιατρού.”
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης EASIE οι ασθενείς με Διαβήτη Τύπου 2 σε αρχικό στάδιο, που δεν ελέγχονταν επαρκώς με μετφορμίνη και έλαβαν ινσουλίνη glargine παρουσίασαν μεγαλύτερη μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης HbA1c σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν σιταγλιπτίνη. Σημειώνεται ότι περίπου 50% περισσότεροι ασθενείς στην ομάδα της ινσουλίνης glargine μείωσαν στα επιθυμητά επίπεδα την γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη HbA1c συγκριτικά με αυτούς της ομάδας της σιταγλιπτίνης.
Όπως δήλωσε ο Pablo Aschner, κύριος ερευνητής, από το Pontificia Universidad Javeriana, Hospital Universitario San Ignacio στην Κολομβία: “Τα ευρήματα αυτής της έρευνας που συγκρίνει τη χορήγηση ινσουλίνης glargine με τη χορήγηση σιταγλιπτίνης παρέχουν δεδομένα που υποστηρίζουν την πρόσφατη σύσταση της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας (ADA) και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για τη Μελέτη του Διαβήτη (EASD) για την εξέταση του ενδεχόμενου έναρξης θεραπευτικής αγωγής με βασική ινσουλίνη μετά τη μετφορμίνη, για να βοηθήσει τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 στην επίτευξη γλυκαιμικού ελέγχου”.
Επίσης στο ίδιο συνέδριο παρουσιάστηκαν σημαντικά δεδομένα από τις μελέτες GetGoal Duo και GetGoal-L, που δείχνουν ότι η χορήγηση μία φορά την ημέρα του υπό έρευνα αγωνιστή των υποδοχέων GLP-1 λιξισενατίδη, σε συνδυασμό με βασική ινσουλίνη και από του στόματος αντιδιαβητικά δισκία, μείωσε σημαντικά τα επίπεδα της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης HbA1c σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.
“Η θεραπεία με βασική ινσουλίνη και με από του στόματος αντιδιαβητικά δισκία συχνά οδηγεί σε έλεγχο του σακχάρου νηστείας και επιτυγχάνει τους γλυκαιμικούς στόχους για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, αλλά μερικοί ασθενείς ενδέχεται να χρειασθούν πρόσθετη θεραπεία προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη μεταγευματική υπεργλυκαιμία. Τα αποτελέσματα, που προέκυψαν από αυτές τις μελέτες με λιξισενατίδη, είναι ενθαρρυντικά και παρέχουν επιστημονική υποστήριξη στη χρήση της ως μια δυνητική θεραπευτική προσέγγιση για τους ασθενείς αυτούς”, σχολίασε ο Δρ. Matthew Riddle, Καθηγητής Ιατρικής του Τμήματος Ενδοκρινολογίας, Διαβήτη και Κλινικής Διατροφής στο Oregon Health & Science University.
Τέλος ο φάκελος για έγκριση και χορήγηση άδειας κυκλοφορίας για τη λιξισενατίδη υποβλήθηκε στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) και η υποβολή της αίτησης για έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) στις ΗΠΑ αναμένεται εντός του 2012

Πηγή : Ιάτορ

Ξεχάσατε τη δόση ινσουλίνης ;

Written By Alexandros Moumtzis on Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012 | 12:13 π.μ.


Σε  ορισμένες περιπτώσεις είναι πιθανόν είτε να ξεχάσουμε τη  δόση ινσουλίνης είτε για κάποιο λόγο, να μην μπορούμε να προβούμε στη χορήγηση της . Δεν είναι ανάγκη να πανικοβληθούμε , αρκεί να εξακολουθήσουμε τις παρακάτω οδηγίες.

Παράληψη ινσουλίνης σε διπλό σχήμα ενέσεων (intermediate + rapid ή short)

·         Σε περίπτωση που ξεχάσουμε τη πρωινή ινσουλίνη και έχουμε καταναλώσει το πρωινό μας τότε στη περίπτωση αυτή : χορηγούμε τη πρωινή ποσότητα βραχείας ή ταχείας δράσης γευματική ινσουλίνη ( short/Rapid) μειωμένη κατά 1-2 μονάδες ,ενώ η ποσότητα της ενδιάμεσης δράσης ινσουλίνης θα πρέπει να παραμείνει η ίδια .

·         Εάν ήδη έχουν περάσει 1-2 ώρες τότε μπορείτε να χορηγήσετε :1/2 δόση short ή rapid ινσουλίνης  και μειωμένη την intermediate κατά 25 % .

·         Εάν το θυμηθούμε πολύ αργότερα τότε λαβώνουμε μόνο short ή Rapid

·         Στη περίπτωση που λαμβάνετε μείγμα ινσουλίνης δυστυχώς δε μπορείτε να μεταβάλετε την αναλόγια του μείγματος . Στη περίπτωση αυτή είτα χορηγήστε μικρότερη ποσότητα μείγματος ,είτε λάβετε μόνο short ή Rapid

·         Ξεχάσατε για κάποιο λόγο την απογευματινή δόση της ενδιάμεσης δράσης και το θυμηθήκατε πλέον το βράδυ ; Τότε στη περίπτωση αυτή χορηγήστε λίγο περισσότερη από τη μίση απογευματινή ποσότητα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να μειώσετε λίγο τη ποσότητα της γευματικής βραδινής ινσουλίνης . Για πρόληψη και αποτροπή μεσονύκτιας υπογλυκαιμίας κάλο, θα ήταν να προβείτε σε μέτρηση της γλυκόζης του αίματος κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Παράληψη γευματικής ινσουλίνης σε περίπτωση πολλαπλού σχήματος ενέσεων (εντατικοποιημένο).

·         Σε περίπτωση που ολοκληρώσατε το γεύμα σας μπορείτε να λάβετε βραχείας ή ταχείας δράσης ινσουλίνη αλλά μειωμένη κατά 1 -2 μονάδες.

·         Εάν πλέον έχουν παρέρθει 2 ώρες από τη κατανάλωση του γεύματος λάβετε τη μίση ποσότητα γευματικής ινσουλίνης.

·         Εάν η καθυστέρηση είναι μεγαλύτερη από 2 ώρες τότε ,προτιμότερο θα ήταν να ενισχύσουμε την επόμενη δόση γευματικής ινσουλίνης .

Παράληψη βασικής  ινσουλίνης σε περίπτωση πολλαπλού σχήματος ενέσεων (εντατικοποιημένο).

  • Σε περίπτωση που χρησιμοποιούμε ινσουλίνη ενδιάμεσης δράσης πχ: NPH και ξεχάσουμε τη βραδινή δόση της , τότε και εφόσον  βρισκόμαστε πριν της 2 το βράδυ ,μπορούμε να χορηγήσουμε τη βασική ινσουλίνη μειωμένη κατά 25-30 % της βραδινής δόσης ,είτε 1-2 μονάδες μειωμένη, ανά κάθε ώρα που έχει περάσει από τη στιγμή που θα έπρεπε να την είχε χορηγηθεί.
  • Εάν το χρονικό διάστημα από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε τη παράλειψη της  δόσης μέχρι τη συνηθισμένη ώρα της πρωινής δόσης δεν υπερβαίνει τις 5 ώρες , μπορούσε να χορηγήσουμε το 1/3 ή ¼ της βραδινής NPH σε ινσουλίνη βραχείας διάρκειας . Σε καμιά περίπτωση μην χορηγήσετε ποσότητα βραχείας δράσης ινσουλίνης που υπερβαίνει το 0,1 U/Kg .H χορήγηση rapid ινσουλίνης δεν ενδείκνυται λόγο της μικρής χρονικής διάρκειας δράσης της.
  • Στη περίπτωση που έχετε παραλείψει την απογευματινή ή τη βραδινή Lantus  και έχουν περάσει λιγότερο από 3-4 ώρες, από τη συνηθισμένη χρονική στιγμή χορήγησης της, μπορείτε να χορηγήσετε τη Lantus.
  • Εάν ξυπνήσετε την επομένη ημέρα έχοντας ξεχάσει τη δόση της Lantus μπορείτε το πρωί να πάρετε τη μίση δόση της απογευματινής ή βραδινής Lantus .

Η παράλειψη της Lantus  μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις το επόμενο πρωινό, να προκαλέσει σοβαρή υπεργλυκαιμία με ταυτόχρονη παρουσία κετονών . Στη περίπτωση αυτή θα πρέπει να λάβετε  0,1 U/Kg ινσουλίνη ταχείας δράσης και μετά τη πάροδο 2 ωρών θα πρέπει να  επαναλάβετε τη μέτρηση του σακχάρου σας και στη περίπτωση που αυτό, εξακολουθεί να παραμένει υψηλό επαναλάβετε ξανά δόση 0,1 U/Kg ινσουλίνη ταχείας δράσης . Εάν και μετά τη δεύτερη δόση ταχείας ινσουλίνης, δεν παρουσιάζετε καμιά βελτίωση, ούτε ως προς τα συμπτώματα, ενώ το σάκχαρο συνεχίζει να είναι υψηλό  θα πρέπει να έρθετε σε επικοινωνία με το γιατρό σας.

 Μουμτζής Αλέξανδρος
Ιατρός ενδοκρινολόγος ειδικός εφαρμογών διαιτητικής

Διαβήτης Τύπου 2

Written By Alexandros Moumtzis on Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012 | 9:21 π.μ.

Ο οργανισμός ενός ανθρώπου με Διαβήτη Τύπου 2 είτε δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη ή εμφανίζει αντίσταση στην ινσουλίνη που παράγει (μια κατάσταση που ονομάζεται «ινσουλινοαντίσταση» και κατά την οποία ενώ υπάρχει ινσουλίνη, αυτή δεν μπορεί να εισάγει τη γλυκόζη στα κύτταρα).

Ο Διαβήτης τύπου 2 εμφανίζεται πολύ αργότερα ηλιακά σε σχέση με το Διαβήτη Τύπου 1 και είναι ο πιο κοινός τύπος Διαβήτη. Ονομάζεται και μη ινσουλινοεξαρτώμενος, αφού δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με τη χρήση ινσουλίνης, αλλά κυρίως με χάπια.

Στην περίπτωση της ινσουλινοαντίστασης, το σώμα παράγει μεν ινσουλίνη, άλλη δράση της είναι μειωμένη. Έτσι, η γλυκόζη δεν εισχωρεί στα κύτταρα και αυτό προκαλεί δύο κύρια προβλήματα:
- Συσσώρευση της γλυκόζης στο αίμα.
- Τα κύτταρα δεν λαμβάνουν τη γλυκόζη που χρειάζονται για την ενέργεια και την ανάπτυξη του οργανισμού.

Στα αρχικά στάδια του τύπου 2, η κύρια διαταραχή είναι η ινσουλινοαντίσταση και τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης στο αίμα. Υπάρχουν φάρμακα που βοηθούν στην αύξηση δράσης της ινσουλίνης και μειώνουν την παραγωγή γλυκόζης από το ήπαρ. Καθώς η ασθένεια προχωρά, σε κάποιες περιπτώσεις η παραγωγή ινσουλίνης μειώνεται και ο ασθενής χρειάζεται να παίρνει υποκατάστατα ινσουλίνης.
Η πλειοψηφία των ανθρώπων που παρουσιάζουν Διαβήτη τύπου 2 ήταν υπέρβαροι όταν εμφανίστηκε η νόσος, ενώ το 55% των ασθενών ήταν παχύσαρκοι. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν πως η ύπαρξη λίπους στην περιοχή της κοιλιάς και ταυτόχρονα στα κοιλιακά-σπλαχνικά όργανα κάνει τα άτομα αυτά πιο ευάλωτα στην ανάπτυξη Διαβήτη τύπου 2.
Είναι πολύ πιθανόν τα άτομα να μπορούν να ρυθμίσουν την γλυκόζη που παράγεται κάνοντας περισσότερη άσκηση, μειώνοντας το βάρος τους και αποφεύγοντας τροφές με υψηλό ποσοστό υδατανθράκων. Ωστόσο, η ινσουλινοαντίσταση μπορεί να συνεχιστεί και οι ασθενείς θα πρέπει να συνεχίσουν και να ρυθμίσουν σωστά με τη βοήθεια ειδικού τη σωματική άσκηση, τη δίαιτα, τον έλεγχο του σωματικού τους βάρους, αλλά και την προσθήκη φαρμακευτικής αγωγής (αν απαιτείται).
Εάν ο διαβήτης επιμένει οι ασθενείς συνήθως λαμβάνουν αντιδιαβητικά χάπια. Εφόσον τα άτομα με Διαβήτη τύπου 2 παράγουν ινσουλίνη, η λήψη τέτοιων φαρμάκων συνήθως βελτιώνει την παραγωγή της, ρυθμίζει την απελευθέρωση της γλυκόζης από το ήπαρ και ως ένα βαθμό θεραπεύει την ινσουλινοαντίσταση. Εάν τα κύτταρα του παγκρέατος γίνονται όλο και περισσότερο ανενεργά, τότε ο ασθενής σύντομα θα χρειαστεί θεραπεία με ινσουλίνη για να ρυθμίσει τα επίπεδα της γλυκόζης και ινσουλίνης.

Προδιαθεσικοί Παράγοντες Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2
Ηλικία και Φυλή. Όσο αυξάνεται η ηλικία τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος ανάπτυξης Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Ειδικά οι ηλικίες άνω των 40 (για λευκούς) και άνω των 25 (για έγχρωμους, ασιάτες και κάποιες μειονότητες) έχουν μεγαλύτερη επίπτωση.
Οικογενειακό Ιστορικό Διαβήτη. Εάν υπάρχει ιστορικό διαβήτη στην οικογένεια (κάποιος συγγενής είχε ή έχει διαβήτη) ο κίνδυνος εμφάνισης είναι μεγαλύτερος. Ο βαθμός συγγένειας παίζει ρόλο στην εκτίμηση του κινδύνου.
Σωματικό Βάρος και έλλειψη δραστηριότητας. Τα 4/5 των ανθρώπων που εκδήλωσαν Διαβήτη τύπου 2 ήταν υπέρβαροι. Όσο περισσότερο υπέρβαρος είναι κάποιος τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος αυξάνεται περεταίρω αν το υπέρβαρο άτομο δεν επιδίδεται σε κανενός είδους φυσική δραστηριότητα.
Καρδιαγγειακά προβλήματα και εγκεφαλικά επεισόδια. Άτομα που έχουν εκδηλώσει εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης Διαβήτη τύπου 2. Το ίδιο και άτομα που έχουν υπέρταση ή άλλους προδιαθεσικούς παράγοντες.
Διαβήτης της Κύησης. Οι γυναίκες που γίνονται προσωρινά διαβητικές κατά τη διάρκεια της κύησης έχουν μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης Διαβήτη τύπου 2 στο μέλλον. Ιδιαίτερα οι γυναίκες που κυοφορούν παιδιά με μεγάλο σωματικό βάρος.
Ψυχικές Διαταραχές. Έχει διαπιστωθεί πως άτομα με ψυχικές διαταραχές έχουν μεγάλες πιθανότητες εκδήλωσης Διαβήτη τύπου 2.

πηγή : Ιατροπαίδεια

Tεχνικές χορήγησης ινσουλίνης

Written By Alexandros Moumtzis on Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012 | 1:12 μ.μ.


Τεχνική χορήγησης ινσουλίνης με βελόνες μήκους 8-13 mm υπό γωνιά 45 μοιρών.

1.       Κάθε φορά που χορηγούμε οποιαδήποτε ένεση έτσι και στη περίπτωση χορήγησης της ινσουλίνης  ο βασικός κανόνας είναι ότι μέσα στη σύριγγα δεν θα πρέπει να περιέχονται φυσαλίδες αέρα, παρά μονό το ενέσιμο διάλυμα ! . Θα πρέπει λοιπόν να εξωθήσουμε πιέζοντας το εμβολο της σύριγγας μια μικρή ποσότητα ινσουλίνης (1/2-1 μονάδα) έτσι ώστε να μην παραμείνει αέρας στη σύριγγα .

2.       Ανασηκώνουμε το δέρμα με τη βοήθεια του αντίχειρα και του δείκτη ,σχηματίζοντας ένα μικρό βουναλάκι.

3.       Τρυπάμε στη συνεχεία το δέρμα με τη βελόνα με γωνιά 45 μοιρών αλλά κάθετα προς το δέρμα ( 90 μοίρες).

4.       Κατά τη διάρκεια χορήγησης της ινσουλίνης συνεχίζουμε να κρατούμε με τα δυο μας δάκτυλα το δέρμα.

5.       Μετράμε αργά μέχρι το 10 και χορηγούμε την ινσουλίνη . Ο αριθμός 10 δεν είναι και τόσο απόλυτος ουσιαστικά απαιτούνται γύρω στα 15 δευτερόλεπτα .

6.       Στη συνέχεια αργά απομακρύνουμε τη βελόνα και αφήνουμε το δέρμα να επιστρέψει στη θέση του, δεν εφαρμόζουμε πλέον πίεση με τα δάκτυλα.

7.       Εάν παρατηρηθεί αιμορραγία απλά πιέζουμε το σημείο

Σε περίπτωση που χορηγούμε ινσουλίνη με βελόνα μήκους 8 -13 mm δεν απαιτείται ανασήκωση του δέρματος στους γλουτούς.

Καθαρισμός με οινόπνευμα του σημείου χορήγησης δεν θεωρείται αναγκαίος. Σε περίπτωση που απολυμάνετε το σημείο περιμένετε να εξατμιστεί το οινόπνευμα πράτα , γιατί η παρουσία του, θα αυξήσει το αίσθημα του πόνου .   



Τεχνική χορήγησης ινσουλίνης με βελόνες μήκους 5-6 mm υπό γωνιά 90 μοιρών.

1.       Κάθε φορά που χορηγούμε οποιαδήποτε ένεση έτσι και στη περίπτωση χορήγησης της ινσουλίνης  ο βασικός κανόνας είναι ότι μέσα στη σύριγγα δεν θα πρέπει να περιέχονται φυσαλίδες αέρα, παρά μονό το ενέσιμο διάλυμα ! . Θα πρέπει λοιπόν να εξωθήσουμε πιέζοντας το εμβολο της σύριγγας μια μικρή ποσότητα ινσουλίνης (1/2-1 μονάδα) έτσι ώστε να μην παραμείνει αέρας στη σύριγγα .

2.       Στη περίπτωση αυτή βυθίζουμε τη βελόνα κάθετα (γωνία 90 μοιρών) χωρίς ανασήκωση του δέρματος ( θεωρούμε ότι ο υποδόριος ιστός έχει πάχος 8 mm).

3.       Μετράμε αργά μέχρι το 10 και χορηγούμε την ινσουλίνη . Ο αριθμός 10 δεν είναι και τόσο απόλυτος ουσιαστικά απαιτούνται γύρω στα 15 δευτερόλεπτα .

4.       Στη συνέχεια αργά απομακρύνουμε τη βελόνα.

5.       Εάν παρατηρηθεί αιμορραγία απλά πιέζουμε το σημείο
Μουμτζής Αλέξανδρος
Ενδοκρινολόγος-Ειδικός εφαρμογών διαιτητικής   

Ενέσεις ινσουλίνης χρήσιμες πληροφορίες



Το αίσθημα του πόνου που παρατηρείται κατά τη διάρκεια χορήγησης της ινσουλίνης ωφελείται στην επαφή της βελόνας, με τα πολύ λεπτά επιφανειακά  νευρά και τις απολήξεις τους, που βρίσκονται κατά από το δέρμα μας .

Παρόλα αυτά το δέρμα μας δεν παρουσιάσει σε όλα τα σημεία του ,την ιδία ευαισθησία απέναντι στο πόνο ,τα σημεία αυτά μπορούν να αποκαλυφτούν εάν πιέζουμε απαλά τη βελόνα στο δέρμα μας και παρατηρώντας την ένταση του πόνου ,που προκαλεί το τσίμπημα  .

Φυσικά δεν θα πρέπει να συνεχίζουμε να χορηγούμε ινσουλίνη στα ιδία σημεία και με μοναδικό κριτήριο το πόνο , θα πρέπει να μας έχουν ενημερώσει για τη χρησιμότητα της εναλλαγής των σημείων (site rotation) .

Η λεπτή άκρη (μύτη) της βελόνας θα πρέπει να κατευθύνεται προς το δέρμα , ο λανθασμένος προσανατολισμός του άκρου αυξάνει την ένταση του  πόνου.

Μια κατηγορία ασθενών υποστηρίζει  ότι η γρήγορη εισαγωγή της βελόνας μπορεί να μειώσει την ένταση του πόνου , ενώ  μια άλλη κατηγορία ασθενών προτίμα μια κάπως αργή και διερευνητική εισαγωγή της , επιλέξτε εσείς το τρόπο που ταιριάζει καλύτερα σε εσάς .

Με τη πάροδο του χρόνου το μήκος της βελόνας μειώθηκε ,ξεκινήσαμε αρχικά με της βελόνες  μήκους 25 mm που απαιτούσαν ανασήκωση του δέρματος (pinch-up) . Με τη κυκλοφορία βελόνων με μήκος 12-13 mm ξεκίνησε και η κατακόρυφη εισαγωγή της βελόνας στο δέρμα χωρίς να απαιτείται ταυτόχρονη ανασήκωση του .

Θα πρέπει να τονίσω ,ότι κατά τη χορήγηση της ινσουλίνης ,αυτή θα πρέπει να εκχυθεί στον υποδόριο ιστό (λίπος) και όχι ενδομυϊκός.

Όμως  σε άτομα με μικρή ποσότητα λίπους  (αδύνατα, μικρά παιδιά) ακόμα και μια βελόνα μήκους 12mm μπορεί να εισχωρήσει κατά λάθος στο μυ.

Έτσι στους ασθενείς, γίνεται η σύσταση ,να ανασηκώνουν το δέρμα και να εισχωρούν τη βελόνα με γωνιά 45 μοιρών.

Φυσικά πλέον κυκλοφορούν βελόνες πολύ μικρού μήκους 5-6 mm, που δεν απαιτούν ανασήκωση του δέρματος, αλλά και σε αυτή τη περίπτωση, η βελόνα μπορεί να φτάσει στο μυϊκό ιστό μικρών παιδιών που δεν έχουν μεγάλο εύρος  υποδόριου ιστού .

Υπάρχει μια τεχνική που μπορεί να μας πληροφορήσει για τη θέση που βρίσκεται η βελόνα .

 Καλό θα ήταν πριν ακόμη ξεκινήσουμε την έκχυση και εφόσον έχουμε εισαγάγει τη βελόνα να παρατηρήσουμε, το  πως αυτή κινείται, εάν η βελόνα έχει εισέρθει  σε μυ ,τότε η κινητικότητα της περιορίζεται σημαντικά και μοιάζει σαν καρφώνεται ή να έχει κολλήσει , στη περίπτωση αυτή καλό θα ήταν να βγάλουμε λίγο προς τα έξω τη βελόνα να ελέγξουμε ξανά τη κινητικότητα της και να ξεκινήσουμε τη χορήγηση εφόσον έχουμε πιπιστεί ότι βρισκόμαστε στο σωστό σημείο.  

Σε περίπτωση που κατά λάθος χορηγήσουμε ινσουλίνη στο μυ θα πρέπει να ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί κατά πολύ η απορρόφηση της ινσουλίνης ,αλλά ταυτόχρονα να περιοριστεί η χρονική δράση της( ως και 50 %  αύξηση απορρόφησης σε intermediate και  short acting insulin).

Η αύξηση της απορρόφησης της ινσουλίνης οφείλεται στο γεγονός ότι οι μύες παρουσιάζουν αυξημένο ποσοστό αιμάτωσης και η ινσουλίνη θα πρέπει να εισέρθει στη κυκλοφορία του αίματος για να δράσει. Μεγάλη ποσότητα λίπους μπορεί να δράση, επιβραδυντικά όσο αναφορά, την απορρόφηση της ινσουλίνης.

 Το ίδιο συμβαίνει και σε περιοχές όπου παρουσιάζεται λιπο υπερτροφία , με αποτέλεσμα να μειώνετε σημαντικά η απορρόφηση της και να καθυστερήσει η εμφάνιση της δράσης της ,που πλέον είναι πιο παρατεταμένη.

Η απορρόφηση της ινσουλίνης είναι διαφορετική ανάμεσα στα σημεία του σώματος ,αλλά είναι δυνατόν να παρουσιαστεί, διαφορά ακόμα και στην ίδια τοπογραφική περιοχή.

 Η περιοχή της κοιλιάς και υπεράνω του ομφαλού, παρουσιάζει μεγαλύτερη ταχύτητα απορρόφησης σε σχέση με την υποκείμενη του ομφαλού περιοχή. Η περιοχή της κοιλιάς παρουσιάζει, σχετικά την ίδια ταχύτητα, απορρόφησης τόσο υποδόριος όσο και ενδομυϊκός.

Όσο αναφορά τα διαφορετικά είδη της ινσουλίνης, προτείνεται η χορήγηση rapid και short acting ινσουλινών στη κοιλιά , ενώ όσο αναφορά τη χορήγηση  ινσουλινών, με μεγαλύτερη και πιο αργή ικανότητα δράσης ,όπως ,η ενδιάμεσης και μακράς δράσης (intermediate και long acting) και ιδιαίτερα στη περίπτωση δόσεων, πριν τη κατάκλιση, καλό θα ήταν να δίνονται στο μηρό, είτε στους γλουτούς. Η  χορήγηση βραχείας δράσης  (short acting  )στο μηρό και ιδιαίτερα κατά  τη χρονική περίοδο απόγευμα –βραδύ  έχει συσχετιστεί σε ορισμένες περιπτώσεις ως αίτιο νυχτερινής υπογλυκαιμίας .

Σε γενικές γραμμές ινσουλίνες υπέρ ταχείας δράσης (Νovorapid - Humalog) παρουσιάζουν ελαφριά αυξημένη ταχύτητα απορρόφησης στη κοιλιά από ότι όταν χορηγούνται στο μηρό .

 Η Humalog  τόσο σε υποδόρια αλλά όσο  και σε ενδομυϊκή χορήγηση δεν παρουσίασε σημαντική διάφορα στην απορρόφηση της,  σύμφωνα με μια Γερμανική έρευνα.

Ενώ σύμφωνα με μια άλλη έρευνα η Lantus παρουσίασε σχεδόν την ίδια απορρόφηση ανεξαρτήτως  του σημείου χορήγησης της ( κοιλιά –μηρός –χέρι ).

Συμβουλές σχετικά με τα σημεία χορήγησης της ινσουλίνης .

  • Αποφύγετε να χορηγείται την ινσουλίνη πολύ κοντά στην περιοχή του ομφαλού ,μιας που γύρω από αυτόν, το δέρμα είναι αρκετά σκληρό και με δυσκολία ανασηκώνεται .
  • Μην χορηγείται ινσουλίνη σε σημεία, όπου υπάρχουν ουλές , στα σημεία αυτά το δέρμα είναι σκληρό.
  • Μπορείτε να χρησιμοποιείται την ίδια ανατομική περιοχή αλλά μην ξεχνάτε την εναλλαγή των σημείων χορήγησης . Διατηρήστε μεταξύ των σημείων απόσταση τουλάχιστον 2,5 εκατοστών. Χρησιμοποιήστε την ίδια περιοχή για το χρονικό διάστημα μιας εβδομάδας.
  • Αλλάζοντας περιοχή χορήγησης προετοιμαστείτε για πιθανή αλλαγή στη ταχύτητα απορρόφησης της ινσουλίνης .
  • Σε περίπτωση που παρουσιαστεί αιμορραγία στο σημείο χορήγησης , μην τρίβεται το σημείο , απλά πιέστε το με μια γάζα ώστε να αποτρέψετε τη δημιουργία μώλωπα.
  • Σε περίπτωση που παρουσιαστεί σταγονίτσα ινσουλίνης που έχει διαφύγει στο δέρμα , αυτό σημαίνει ότι κάνατε πολύ γρήγορα τη χορήγηση της και καλό θα είναι την επομένη φορά να διατηρήσετε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα , τη βελόνα μέσα στο σημείο χορήγησης ( μετρήστε τουλάχιστον μέχρι το δέκα , πριν τη τραβήξετε).
  • Η χορήγηση ινσουλίνης στην εξωτερική πλευρά του βραχίονα είναι μια αρκετά δύσκολη διαδικασία  και για αυτό το σημείο , αυτό δεν συνίσταται σε όλες τις χώρες του κόσμοι, ιδιαίτερα στην περίπτωση που κάνετε μόνοι σας την ένεση ,είναι αρκετά δύσκολο να αναδιπλώσετε το δέρμα και να χορηγήσετε την ινσουλίνη . Ένας τρόπος που μπορεί να διευκολύνει τη διεργασία είναι να στηρίξετε το χέρι σας σε ένα τοίχο,  ή σε μια πόρτα ,ώστε να διπλώσει το δέρμα.
Μουμτζής Αλέξανδρος
Ιατρός ενδοκρινολόγος ειδικός εφαρμογών διαιτητικής.

Mε ποιο τρόπο απορρίφτηκε η υπόθεση Randle (μέρος 2)

Written By Alexandros Moumtzis on Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012 | 9:26 π.μ.


Πέρα λοιπόν, από τη διαπίστωση του Randle  σχετικά με τον ανταγωνισμό των NEFA απέναντι στη γλυκόζη ως καύσιμο στους σκελετικούς μύες ο Kelley και οι συνεργάτες του κατέληξαν και σε κάποιο άλλο συμπέρασμα .

Διαπίστωσαν ότι τα μυϊκά κύτταρα ατόμων, που δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα βάρους παρουσίαζαν και πιο συγκεκριμένα, διέθεταν την ικανότητα να χρησιμοποιούν και τις δυο πήγες ενεργείας , είτε λιπαρά οξέα σε καταστάσεις νηστείας , είτε γλυκόζη υπό τη παρουσία ινσουλίνης. Τα παχύσαρκα όμως άτομα δεν διέθεταν τη λεγόμενη (metabolic flexibility) με αποτέλεσμα να υπερισχύει η χρησιμοποίηση ως καύσιμης ύλης λιπαρών οξέων, γεγονός που οδηγεί σε υπεργλυκαιμία.

Η συσσώρευση ΝΕFA για μεγάλο χρονικό διάστημα ενδοκυτταρικά προκαλεί δυσλειτουργία των Β κύτταρων  δυσχεραίνοντας κατά αυτό το τρόπο τη λήψη της γλυκόζης από τους περιφερειακούς ιστούς .

Τα ΝEFA αποτελούν όπως προαναφέρθηκε, τη κύρια πυγή ενέργειας για τους σκελετικούς μύες κυρίως και κατ επέκταση και για άλλους ιστούς σε καταστάσεις νηστείας , όπου και η συγκέντρωση γλυκόζης είναι χαμηλή όπως και η συγκέντρωση ινσουλίνης που κυκλοφορεί στο αίμα.

Τα ΝΕFA εισέρχονται στη κυκλοφορία του αίματος με σκοπό να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμη υλη ύστερα από μερική υδρόλυση με τη βοήθεια της λιποπρωτεινικής λιπάσης τριγλυκεριδίων. Μια άλλη ποσότητα ΝEFA προέρχεται από υδρόλυση τριγλυκεριδίων που περιέχονται σε ιστούς περά του λιπώδους ιστού και στην υδρόλυση τους λαμβάνει μέρος η ορμονοευαίσθητη λιπάση ( ΗSL hormone sensitive lipase). Οι δυο αυτές πήγες  προέλευσης  ΝΕFA βρίσκονται σε δυναμική ισορροπία μεταξύ τους.

Η ινσουλίνη  είναι ένας ισχυρός ρυθμιστής της κυκλοφορούσας ποσότητας των ΝΕFA μιας που είναι ικανή να δράσει  και στα δυο ενζυμα που προκαλούν τη παράγωγη των ΝΕFA  (stimulatory effect on LPL inhibitory effect on HSL). Αλλά πέρα από τη ρύθμιση της ποσότητας ΝΕFA που κυκλοφορούν στο αίμα η ινσουλίνη είναι ικανή να επανα εστεροποιήσει τα NEFA , να τα πακετάρει , να τα αδρανοποιήσει θα λέγαμε , (insulin  provides  a-glycerophosphate, the substrate for  NEFA  re-esterification ) (Campbell et  al.  1992).Αction of  insulin is  impaired in  patients with  non-insulin-depen- dent  diabetes  (NIDDM),  in  whom  day-long  plasma  NEFA  levels  are  elevated  despite normal plasma insulin concentrations (Golay et  al. 1986~). Raised NEFA concentrations .Όμως  υψηλές συγκεντρώσεις  παρατηρηθήκαν και σε άτομα που δεν παρουσίαζαν διαβήτη , και δεν ήταν παχύσαρκα ΝΕFA  (Golay et  al.  1986b; Frayn  et  al. 1996).

Η όλη αυτή υπόθεση που προσπαθούσε να συνδέσει τη κεντρική παχυσαρκία με την ινσουλινοαντίσταση ,άρχισε μετά από κάποιο καιρό να καταρρίπτεται ( concept of  substrate competition Randle et al.  1963) σύμφωνα με την ερευνά του European  Group for the  Study  of Insulin Resistance  (EGIR).

Aς δούμε τα κριτήρια της έρευνας :

Twenty-one  clinical  research  centres in Europe (three in  Finland,  one in  Sweden, two  in

UK,  one  in  Denmark,  four  in  Germany,  one  in  Switzerland,  seven  in  Italy,  one  in

Yugoslavia  and  one  in  Greece)  each  contributed  between  twenty-one  and  122 subjects.

These  centres  agreed  to  provide  their  available  clamp  studies  (whatever  the  original

purpose of  these studies) on the condition that the study subjects met the following criteria:

(a) no  clinical  or laboratory  evidence  of  cardiac,  renal,  liver,  or  endocrine  disease,  (b)  a

fasting plasma glucose concentration  < 6.7 mmol/l and normal glucose tolerance by World

Health  Organization  (WHO)  criteria  (WHO  Expert  Committee  on  Diabetes  Mellitus,

1980), (c) normal blood pressure, (d) no recent change ( > 10 %) in body weight, and (e) no

current medication.  Of the  1146 subjects in the present  series (766 men  and 380 women),

425 were recruited  in  northern Europe (Sweden, Finland  and  UK),  289 in  central  Europe

(Denmark,  Germany  and  Switzerland),  and  432  in  southern  Europe  (Italy,  Serbia  and

Greece).  At  each  centre,  the  protocol  was  reviewed  and  approved  by  the  local  Ethics

Committee, and informed consent was obtained from all subjects before their participation.



Η έρευνα αυτή ισχυροποίησε την σχέση μεταξύ ινσουλινο-αντίστασης και NEFA την αποδέσμευσε από τη προϋπάρχουσα κατάσταση παχυσαρκίας που υποστηριζόταν παλαιοτέρα. Μιας που σε παχύσαρκα άτομα που δεν παρουσιάζουν ινσουλινο-αντισταση και κατ επέκταση ο μεταβολισμός της γλυκόζης δεν έχει διαταραχτεί οι συγκεντρώσεις NEFA παρέμειναν σε φυσιολογικά όρια ακόμα και σε κατάσταση νηστείας ανεξάρτητου της % ποσότητας της λιπώδους μάζας των ατόμων που έλαβαν μέρος στη έρευνα.

Η έρευνα κατέληξε στο εξής συμπέρασμα : ιn  the present  study we  have  clearly demonstrated the  relationships between  insulin resistance, regulation of  NEFA concentrations and obesity. Glucose regulation is strongly related to NEFA regulation in normal healthy subjects. The mechanisms whereby obesity can  induce  insulin  resistance  independent  of  NEFA  concentrations  have  not  been specifically identified.

Το ερώτημα μου είναι ότι στη συγκεκριμένη έρευνα δεν δίνονται πληροφορίες σχετικά με το βάρος των ατόμων και το ΔΜΣ ,ενώ ο Randle μιλούσε για άτομα με κεντρική παχυσαρκία ,τα συμπεράσματα δικά σας.

Μουμτζής Αλέξανδρος
Ιατρός ενδοκρινολόγος ειδικός εφαρμογών διαιτητικής.

Δημοφιλή Άρθρα

Η ιστοσελίδα δεν είναι υπεύθυνη για το περιεχόμενο των εξωτερικών συνδέσεων ,είτε των διαφημισεων που περιέχει.
 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2013. diabetesgr - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger