Google Φάση ύφεσης στον ΣΔ1 (Honeymoon phase) | diabetesgr
Home » » Φάση ύφεσης στον ΣΔ1 (Honeymoon phase)

Φάση ύφεσης στον ΣΔ1 (Honeymoon phase)

Written By Alexandros Moumtzis on Κυριακή, 15 Απριλίου 2012 | 2:54 μ.μ.


Μετά τη διάγνωση του διαβήτη τύπου 1  στα περισσότερα παιδιά αλλά  και ενήλικες  παρουσιάζεται μια περίοδος, όπου οι ανάγκες σε χορήγηση ινσουλίνης μειώνονται σημαντικά ,μιας που αυξάνει  ξανά η ευαισθησία του οργανισμού στην ινσουλίνη.
Η χρονική περίοδος αυτή ονομάζεται <<Ηoneymoon phase>> περίοδος ύφεσης  η δε διάρκεια της ποικίλει σε κάθε ασθενή. Κατά τη περίοδο αυτή τα συμπτώματα της υπεργλυκαιμίας έχουν περιοριστεί .
Στην αρχική περίοδο μετά τη διάγνωση της νόσου  απαιτούνται μεγάλες ποσότητες ινσουλίνης  για να αντιμετωπίσουν τις υψηλές τιμές γλυκόζης που παρουσιάζονται στο χρονικό αυτό διάστημα το σώμα έχει χάσει την ευαισθησία του στην ινσουλίνη.
Μετά την έναρξη της χορήγησης ινσουλίνης, που σκοπό έχει να σταθεροποιήσει τη τιμη του σακχάρου , ο οργανισμός έχει την ευκαιρία  να αναρρώσει παροδικά . Σκοπός της ινσουλινοθεραπείας, η οποία κατά τη διάγνωση μπορεί να έχει και επιθετικό χαρακτήρα είναι να ξεκουράσει με κάποιο τρόπο τα β κύτταρα του παγκρέατα . Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε άτομα που πρόσφατα έχουν διαγνωστεί με διαβήτη δεν έχουμε ολική καταστροφή των β κύτταρων τους ,αν και το ποσοστό μείωσης της ικανότητας έκκρισης ινσουλίνης μέσω των β κύτταρων μπορεί να ανέρχεται σε ποσοστό 80 %.
Η παρουσία ινσουλίνης δια της εξωγενούς χορήγησης της, διασφαλίζει  τον αερόβιο μεταβολισμό , με αποτέλεσμα η γλυκόζη να μπορεί να εισέρχεται στο εσωτερικό του κυττάρου και να αποδίδει ενέργεια. Με το καιρό τα εναπομείναντα  β κύτταρα  ξεκουράζονται και αρχίζουν να εκκρίνουν, ξανά κάποιο ποσοστό ινσουλίνης . Η έστω και μερική παράγωγη ενδογενούς ινσουλίνης έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση της ποσότητας που χορηγούμε εξωγενώς. Κατά τη περίοδο αυτή η χορήγηση ινσουλίνης μπορεί να γίνεται  σε πολύ μικρά ποσά της τάξης του 0,5 μονάδες ανά κιλό σωματικού βάρους .
Η έστω και σε μικρό βαθμό παραγωγή ενδογενούς ινσουλίνης έχει σαν αποτέλεσμα όχι μόνο  τη μείωση της υπεργλυκαιμίας αλλά και τη μείωση της χορηγούμενης ποσότητας ινσουλίνης , αλλά ταυτόχρονα  αποτρέπει τη  δημιουργία  κετονών. Η παρουσία ινσουλίνης εξασφαλίζει το μεταβολισμό (αερόβιο) της γλυκόζης αποτρέποντας  τη διάσπαση λιπαρών οξέων και τη χρησιμοποίηση τους  ως εναλλακτική μορφή ενέργειας.
 Όταν λοιπόν η τιμή της γλυκόζης του επιστρέψει μεταξύ των φυσιολογικών τιμών 70 -100  mg/dl μπορείτε να είστε σίγουροι ότι η παροδική αυτή περίοδος αποθεραπείας ξεκίνησε. Φυσικά ακόμη και στη περίοδο του honeymoon phase κάποιο πιθανό κρυολόγημα – ασθένεια αποτέλεσμα θα έχει να αυξηθεί η έκκριση της αδρεναλίνης και της κορτιζόλης  περιορίζοντας τη δράση της ινσουλίνης και αυξάνοντας τη  τιμή του σακχάρου και κατά συνέπεια και τη χορηγούμενη ποσότητα ινσουλίνης. Υπερβολές στη διατροφή καθώς και  σε  άσκηση μπορούν να προκαλέσουν διακυμάνσεις όσο αναφορά τη τιμή του σακχάρου .
Η χρονική διάρκεια της περιόδου αυτής ποικίλει σε κάθε ασθενή μπορεί να διαρκέσει από ορισμένους μήνες , ως και 2 -4 χρόνια.
Εάν τα συμπτώματα  δίψας,  πολυουρίας ,απώλειας βάρους είχαν διαρκέσει περίπου  μόνο με 1 με 2 εβδομάδες πριν την διάγνωση η πιθανότητα  να παρουσιάσουν, την περίοδο ανάρρωσης είναι μεγάλη.
Η μικρή ηλικία του ασθενούς (μικρότερη των 5 χρονών) σε συνδυασμό με εμφάνιση διαβητικής κετοοξέωσης  κατά τη διάγνωση της νόσου  περιορίζουν κατά πολύ τη πιθανότητα έναρξης του honeymoon phase σύμφωνα με μια Ιταλική έρευνα .
Επί του παρόντος δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις για οποιαδήποτε θεραπευτική στρατηγική η οποία να παρατείνει σημαντικά χρονικό διάστημα της μερική φάση ύφεσης ( remission phase) προς το παρόν θεωρούμε ότι η συνέχιση της εξωγενούς χορήγησης ινσουλίνης σε συνδυασμό με το εναπομείναντα ποσοστό ενδογενούς έκκρισης της  δε μπορεί να παρατείνει υπολειμματική λειτουργία των βήτα κυττάρων
απλά για κάποιο παροδικό  χρονικό διάστημα είναι ικανή   να σταθεροποιήσει τη τιμή  του σακχάρου.
 Η χορήγηση νικοτιναμιδίου  καθώς και ανοσοτροποποιητικές θεραπείες και ανοσοκατασταλτικά, σε μια προσπάθεια διατήρησης των  β-κυττάρων με σκοπό τη παράταση  της φάσης ύφεσης, επέφεραν   πειστικά αποτελέσματα .
Τα αποτελέσματα έρευνας απέδειξε  ότι κατά τη φάση της ύφεσης το ενδοκρινές πάγκρεας δεν αναγνωρίζει πλέον τη γλυκόζη ως διεγέρτη με αποτέλεσμα τα β κύτταρα να μην αυξάνουν την έκκριση της  ινσουλίνης , έτσι δεν παρατηρείται αύξηση της ποσότητας του c- πεπτιδίου.


Κατά τη διάρκεια της περιόδου ύφεσης είναι πιθανόν η βασική ινσουλίνη να καλύπτεται από τον ίδιο τον οργανισμό και να απαιτείται ινσουλίνη μόνο για την κάλυψη των γευμάτων .
Οι τρεις ενέσεις την ημέρα ( πρωί –μεσημέρι και βράδυ για κάλυψη των γευμάτων ) ή και το σχήμα με 2 θεραπευτικές δόσεις την ημέρα αποτελούν τα πιο ευρεία χρησιμοποιημένα σχήματα.
Παρόλα αυτά  η καθημερινή καταγραφή της τιμής του σακχάρου συνίσταται με σκοπό να διαπιστώσουμε το χρονικό σημείο της ημέρας που πιθανόν να απαιτείται παρέμβαση είτε με μείωση ή αύξηση της δόσης της ινσουλίνης .
Σε περίπτωση που η τιμή της γλυκόζης του αίματος πριν τη κατανάλωση φαγητού κυμαίνεται μεταξύ των τιμών 145-180 mg/dl μπορεί να απατηθεί αύξηση της δόσης κατά 1 μονάδα ινσουλίνης στη περίπτωση που η δόση του γεύματος δεν ξεπέρνα τις 10 μονέδες ,ενώ σε περίπτωση που η δόση είναι μεγαλύτερη των 10  μονέδων τότε μπορούμε να προβούμε σε αύξηση της δόσης κατά 2 μονέδες . Η χρήση ινσουλίνης ταχείας δράσης Rapid  .
  Μουμτζής Αλέξανδρος
Ενδοκρινολόγος-Ειδικός εφαρμογών διαιτητικής      
Share this article :

Δημοφιλή Άρθρα

Η ιστοσελίδα δεν είναι υπεύθυνη για το περιεχόμενο των εξωτερικών συνδέσεων ,είτε των διαφημισεων που περιέχει.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2013. diabetesgr - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger